Het is koud waar ik niet ben – Jelmer Esmyn van Lenteren

5.9511.95

Druk: Eerste druk
Verschijningsdatum: Oktober 2018
ISBN Druk: 978-90-820300-6-8
ISBN eBook: 978-90-820300-7-5
Bindwijze: Paperback
Illustraties: Nee
Pagina’s: 55
Afmetingen: 20,9 x 14,3 x 0,6 cm
Leegmaken
SKU: Niet beschikbaar Categorie:

Beschrijving

Nieuw: Het is koud waar ik niet ben

27 oktober 2018 verscheen onverwachts eindelijk het langverwachte debuut ‘Het is koud waar ik niet ben’, uitgegeven door Proces-Verbaal. Het boek is verkrijgbaar op papier en als eBook met audiofragmenten van gedichten voorgedragen door de meeslepende meester zelf.

De bundel is een bildungsboeket van excentrieke excessen, zelfoverschatting, verstild leed, politieke woede en de angst voor de almaar vervagende toekomst van de bijna blinde dichter. Soms neurotisch, dan weer psychotisch bewandelt Van Lenteren de grens tussen alles wat het leven in de weg staat en het leven zelf, als een postmoderne Dante op zoek naar de vervleselijkte poëzie.

Ingmar Heytze: “Waarom is het leuk om te kijken naar mensen die moeten overleven op een verlaten eiland? Omdat je het dan zelf niet meer hoeft doen. De lezer van ‘Het is koud waar ik niet ben’ is een ramptoerist in het hoofd van de dichter. […] ‘Het is koud waar ik niet ben’ is niets minder dan tot gedichten gestolde blues, en die gedichten helpen zoals de blues kan helpen. Van Lenteren biedt, bij gebrek aan een beter woord en waarschijnlijk aan iedereen behalve zichzelf, troost. Volgens mij is dat het hoogste wat een dichter kan bereiken.”

 

Verder lezen?

Lees ook dit interview door Alja Spaan van Meander Magazine (2018) met Jelmer.

En de recensie van Hans Puper.

Meer over de auteur op de auteurspagina.

Op de hoogte blijven?

Volg de dichter op instagram of tumblr.
Vormgeving en fotografie © Levina van der Maas (ps. Stella Legioen)

Additional information

Boek of eBook

Boek, eBook

2 reviews for Het is koud waar ik niet ben – Jelmer Esmyn van Lenteren

  1. Ingmar Heytze

    Waarom is het leuk om te kijken naar mensen die moeten overleven op een verlaten eiland? Omdat je het dan zelf niet meer hoeft doen. De lezer van ‘Het is koud waar ik niet ben’ is een ramptoerist in het hoofd van de dichter. Jelmer van Lenteren doet onsentimenteel verslag van zijn binnenwereld – en van het verdwijnen van de wereld in zijn blikveld – in een warm, rijk debuut waar geen larmoyant gedicht in staat. Deze bundel vol ijzersterke zinnen is een stootkussen tussen de lezer en de wereld. Alle pijn, woede, verwarring, angst en hopeloze liefde die je zou kunnen voelen, is bezworen in deze regels. Daardoor hoef je het zelf niet meer te doen. ‘Het is koud waar ik niet ben’ is niets minder dan tot gedichten gestolde blues, en die gedichten helpen zoals de blues kan helpen. Van Lenteren biedt, bij gebrek aan een beter woord en waarschijnlijk aan iedereen behalve zichzelf, troost. Volgens mij is dat het hoogste wat een dichter kan bereiken.

  2. Hans Puper – Meander Magazine

    Duisternis, humor en verbeeldingskracht

    Het is koud waar ik niet ben is het debuut van Jelmer Esmyn van Lenteren. Het papieren debuut althans, want hij is allang een gevestigd internetdichter. Over zijn voorgeschiedenis kunt u lezen in het interview dat Alja Spaan met hem had in Meander. De bundel heeft drie afdelingen: ‘Limbo’, ‘De Hel’ en ‘De Hemel’ en doet daarmee enigszins denken aan De goddelijke komedie. Maar hemels wordt het nooit en van een loutering is geen sprake […]

    De dichter doet zich voor als een somber man die strijdt met het leven en de liefde. Niets is vanzelfsprekend, zijn psychische gesteldheid niet en ook zijn lichamelijke niet. Van Lenteren dreigt blind te worden, wat zinnen als de volgende een extra lading geeft: ‘Ik staar me blind op het onzichtbaar onvermijdelijke eind.’ Dat wil niet zeggen dat we het lyrisch ik met hem moeten vereenzelvigen, wat hij ook zelf in het interview benadrukt. Het gaat in de eerste plaats om poëzie en dat schept zowel eisen aan de vorm als de inhoud; levensfeiten zijn daaraan ondergeschikt.
    De somberheid relativeert hij met de nodige humor, maar wel zo vaardig dat hij het donkere niet onderuit haalt. Soms doet hij enigszins denken aan Lévi Weemoedt: ‘Een foto waarop je als kleuter beteuterd laat zien: met deze hoepel / kan ik niet meer hoepelen. Hij is geknakt. Ik krijg hem maar niet rond.’ […]

    Niet alleen humor, ook verbeeldingskracht maakt zijn gedichten sterk. Een van de gedichten uit afdeling ‘De hel’ heet ‘Wat je achterlaat’. Liefdesleed wordt niet vaak zo beeldend en invoelbaar beschreven. Verlies laat een leegte achter is de uitdrukking en zie eens wat de dichter daarmee doet. Een vondst. Dit gedicht en het bovengenoemde vind ik de beste van de bundel.

    […]

    Bron: Meander Magazine
    Lees hier de volledige recensie.

Een recensie toevoegen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *