Maurits Verhoef (1987) is dichter, maker en medeoprichter van Proces-Verbaal. Met zijn directe, eigenzinnige en maatschappelijk betrokken poëzie geeft hij een stem aan het alledaagse leven waarbij humor, rauwheid en herkenbaarheid samenkomen.

Samen met jeugdvriend Jasper Serraris bracht hij in 2014 de bundel Wat er gezegd is uit. Daarna volgden De betonnen kamer van adolescentie (2015), Gelukzoeker (2017), Thuiskomen is iets achterlaten (2021) en Het echte werk (2024), een verzameling gedichten die hij schreef als stadsdichter van Breda, waarin de arbeider centraal staat.

In de loop der jaren groeide Verhoef uit tot een van de meest markante en invloedrijke stemmen binnen de Nederlandse underground-poëzie. Vanuit de marge bouwde hij een geheel eigen oeuvre op waarin authenticiteit, observatie en levenservaring centraal staan. Met optredens op festivals als Oerol, Lowlands, Zwarte Cross, Poetry International en ILFU weet hij zowel een literair publiek als liefhebbers van spoken-word, theater en muziek te bereiken.

Voor Verhoef draait schrijven om ervaren in de breedste zin van het woord. Zijn poëzie ontstaat niet achter een bureau, maar midden in het leven: op straat, onderweg, tussen mensen en verhalen. Zijn motto is eenvoudig: ‘Leven is ervaren, ervaren is schrijven.’